Hasła
Diakonia – słowo ,,diakonia” oznacza służbę wobec osób jej potrzebujących. Służba ta - to wspieranie ubogich, opieka nad chorymi, starszymi oraz osobami niepełnosprawnymi.
Diakonia Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP to organizacja prowadząca służbę diakonijną przy Kościele Ewangelicko-Augsburskim w Polsce w poszczególnych parafiach. Posiada liczne ośrodki opiekuńcze oraz diakonaty niosące pomoc najbardziej potrzebującym.
Diakonia jest organizacją pozarządową. 10 lutego 1999 roku uzyskała osobowość prawną Rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz.U.Nr 20, poz.178).
Symbolem Diakoni jest ,,krzyż z koroną”. Powstał on w 1925 roku według projektu Richarda Boelanda. Krzyż symbolizuje miłosierdzie Boga, które gładzi grzechy i przynosi człowiekowi przebaczenie oraz daje nadzieję. Korona natomiast to znak zmartwychwstania i zwycięstwa. Krzyż z koroną nie tylko pokazuje nam miłosierdzie Boże wobec nas, ale sygnalizuje także oczekiwania jakie stoją przed nami. Krzyż z koroną jest wezwaniem do miłosierdzia, którego wzorem jest Jezus Chrystus.
Możesz wesprzeć Diakonię 1% podatku. Nr KRSS: 0000260697
Zakon Joannitów – (Joannici):
Zakon Braci w Ubóstwie Domu Szpitalnego Świętego Jana Chrzciciela został powołany w 1010 roku przez kupców z miasta z włoskiego miasteczka Amalfi. Było to bractwo zakonne pod wodza charyzmatycznego brata Gerarda de Martigues.
Pierwotnie miał on nieść pomoc pielgrzymom chrześcijańskim, którzy zachorowali w Ziemi Świętej . Pierwszą siedzibą zakonu był Jerozolima. Po powstaniu Królestwa Jerozolimskiego w wyniku pierwszej krucjaty - w 1099 roku - do zakonu zaczęli wstępować rycerze, co nadało mu charakter militarny, a zarazem elitarny. Do zakonu mogła wstępować jedynie szlachta. Po klęsce pod Akką – 18 maja 1291 roku i upadku Królestwa Jerozolimskiego – Joannici przenieśli się na Cypr a następnie na wyspę Rodos, gdzie przebywali do momentu jej zdobycia w 1522 roku przez Turków. W roku 1538 elektor Brandenburgii Joachim II przyjął luteranizm. Podobnie uczynili rycerze komturii brandenburskiej joannitów z siedzibą w Słońsku. (Sonnenburg). Od tej pory mamy do czynienia z dwoma liniami zakonu – Joannitami (protestanci) oraz Kawalerami Maltańskimi (katolicy). Do Zakonu Joannitów mogli wstępować tylko luteranie, a po przyjęciu przez Hohenzollernów kalwinizmu, także i ewangelicy reformowani, co sprawiło, że zakon posiada ogólno ewangelicki charakter. Przez cały XIX i XX wiek zakon rozwijał i doskonalił swoją działalność charytatywną i diakonijną. Obecnie utrzymuje szpitale, hospicja oraz stacje diakonijne.
Na terenie Polski – Joannici pojawiają się po raz pierwszy w 1149 roku, kiedy sprowadził ich na ziemie Polski książę sandomierski – Henryk. Przed rokiem 1166 Henryk Sandomierski nadał im miasto Zagość. Od 1187 pojawiają się w Poznaniu – kościół św. Michała Archanioła przemianowany na kościół św. Jana Jerozolimskiego, dalej w Tyńcu nad Ślęzą, Bardzie, Strzegomiu na Śląsku. Na Pomorze Gdańskie sprowadził Joannitów książę Grzymisław w roku 1198. Najważniejsze miejscowości związane z zakonem to Starogard, Skarszewice, Lubiszew. Na Pomorzu Zachodnim i w Nowej Marchii pojawiają się w Stargardzie, Słońsku i w Łagowie, a po kasacie zakonu templariuszy w Chwarszczanach.
Protestancka gałąź zakonu Joanitów pojawiła się w Polsce po rozbiorach. Należała do niej szlachta ewangelicka. Wśród członków należy wymienić: Potworowskich, Mielęckich, Twardowskich, Raczyńskich i Kurnatowskich.
Hasła opracował Robert Szmigielski
Opracowanie tekstu na potrzeby strony JP Nowosiad